روزمرگی‌های یک روان‌درمانگر

ذهن ما معمولاً پایان رو با شکست اشتباه می‌گیره، مخصوصاً وقتی برای رسیدن به چیزی هزینه داده باشیم. اما پایان یک مسیر، لزوماً بی‌ارزش بودن تمام قدم‌های قبلی رو ثابت نمی‌کنه.

گاهی یک دوستی تموم می‌شه، چون مسیر زندگی‌تون عوض شده. گاهی یک علاقه رو کنار می‌ذاری، چون دیگه با ارزش‌هات سازگار نیست. گاهی از موقعیتی بیرون میای که زمانی برای رسیدن بهش خیلی تلاش کرده بودی. همه‌ی از دست‌دادن‌ها، لزوماً شکست نیستن.

بعد از یک اتفاق سخت، گاهی همه انتظار دارن بگی چه چیزی ازش یاد گرفتی و چطور رشد کردی. انگار اگه از رنجت نتیجه‌ی ارزشمندی نسازی، اون رنج بیهوده بوده. اما بعضی اتفاق‌ها فقط سختن. بعضی فقدان‌ها چیزی بهت اضافه نمی‌کنن. بعضی تجربه‌ها فقط انرژی و فرصتت رو می‌گیرن و ت…

شاید آدمی که مدام از موفقیت‌هاش حرف می‌زنه عصبی‌ت می‌کنه، چون تو سال‌هاست خواسته‌هات رو کوچیک می‌کنی، تا متهم به خودنمایی نشی.

گاهی آدم‌ها از سر دلسوزی مسئولیتی رو به عهده می‌گیرن که حد و مرز مشخصی نداره؛ چون فکر می‌کنن اگر طرف مقابل هنوز ناراحته، پس به اندازه‌ی کافی کمک نکردن.

توجه کردن به دیگران با مسئول دونستن خودت برای حال اون‌ها فرق داره.

قرار نیست همیشه با اضافه کردن یک ویژگی تازه، زندگی‌ت رو بهتر کنی. گاهی فقط باید چیزی رو که بی‌دلیل با خودت حمل می‌کنی، زمین بذاری.

چیزهای آشنا، حتی وقتی ناراحت‌کننده‌ان، گاهی امن‌تر از چیزهای تازه به نظر می‌رسن.