Shiva.Study

بیست و چند سالته و هر روز مامانت برات غذای گرم آماده میکنه و ایراد میگیری اینو میخورم اونو نمیخورم؛ واقعاً احمقی ؛) چند بار که فهمیدی همزمان غذا درست کردن و کار کردن و درس و این داستانا چقدر سخته و غذای ایرانی که مامانا سه سوته با مجیک میذارن سر سفره چقدر فراه…

خود آزاری: نشستم به برنج محلی کته‌ای از اینا که بوش میپیچه تا در خونه و خورشت فسنجون با رب ملس و گردوی زیاد که چربی گردو روی مرغ لعاب انداخته فکر میکنم.

بیمارستانای قدیمی که اتفاقا قلب سیستم درمانی شهر هستن بعضیا اینقدر قدیمیه حس میکنی عزرائیل رو دیواراش منتظرت نشسته

واقعا چی میشد همه بیمارستانای قدیمیو یه چند همت خرج میکردن نوسازی میکردن هم روحیه پرسنل خوب میشه هم سرعت و‌ کیفیت کار هم مریض حالش بهتره

کار، خواب، درس، امتحان، تایم استراحت هم همش خوابت میاد.

خدایی این چه جوونیِ بی هیجانیه؟بیشتر شبیه سالمندیه

حس میکنم تو بیمارستان خصوصی‌ ام، کلا روی هم ۶ تا مریض هست🪽🙂‍↔️

یعنی شما ببین کشیک دیروز چه بر من گذشت که الان یه جوری از اینجا راضیم انگار اومدم تعطیلات و ذوق زده‌ام