سَبيدو

مدتی بود که متوجه شدم ذهنم اصرار داره معایب بقیه رو بزرگ‌نمایی کنه یا بیش از حد جدی نشونشون بده، خیلی از چراییش سردرنمی‌آوردم، ولی حالا کم‌کم دارم میفهمم شاید دلیل همه‌ش یه ترس ساده‌ست؛ اینکه اگر به اندازه‌ی کافی بد باشن دیگه لازم نیست دلت براشون تنگ بشه

«کاری جز رؤیاپردازی ندارم، جز تصور اینکه به چه‌چیز تبدیل می‌شدی، اگر فقط به تو این فرصت داده شده بود که آن آینده را بسازی، دوست‌داشتن‌ت را زیاد دوست داشتم و هرگز دست نخواهم کشید، چراکه مرگ هم نمی‌تواند مانع رؤیاپردازی شود، پس چشمانم را دوباره می‌بندم و رؤیا می…

آخرین‌بار که حالش رو پرسیدم گفت انگار همه‌ی این موشک‌ها خورده به زندگیم

وقتی زیادی زود متوجه شکنندگی زندگی شده باشی، اونوقت بجای اینکه نگران از دست‌دادن یک‌چیز مشخص باشی، مدام صرف امکان از دست‌دادن همه‌چیز رو زندگی میکنی

خب تا اینجاش به پیداکردن معنا گذشت، ولی از اینجا به بعد دیگه به کنار اومدن با بی‌معنایی و بلاتکلیفی

«راه‌های زیادی برای گریه‌کردن هست: بلند گریه‌کردن، بی‌صدا گریه‌کردن و اصلا گریه‌نکردن»

غمش بصرفه‌تره

باید خودم رو جمع کنم، زیادی تو دست و بال خودمم