در‌بینِ‌شیارهایِ‌مَغزم.

خوشی‌های دنیا همین بود؟ این‌همه از لذت زندگی حرف می‌زنید، تهش رسیدیم به سوزش معده و میگرن و قرص اعصاب؟ یعنی تمام فلسفه‌ی این زندگیِ کوفتی، خلاصه شده توی یه ورق امپرازول، چندتا ژلوفن و یه بسته سرترالین؟ چه باشکوه، چه باشکوه! آدمیزاد قرن‌ها دنبال معنای زندگی گشت…

من؟ من با تمام وجودم جنگیدم؛ حتی وقتی دیدم دیگه چیزی از خودم باقی نمونده، باز هم جنگیدم. چون نمی‌خواستم قربانی این آدم‌ها باشم. نمی‌خواستم اجازه بدم بیشتر از این ازم بگیرن، بیشتر از این روحم رو خراش بدن و من فقط تماشا کنم. اما به خودم میام و می‌بینم تمام وجودم…

کی گفته بهشت زیر پای مادرهاست؟ کی گفته هر مادری فرشته‌ست؟ تا حالا به مادرهای خودشیفته فکر کردید؟ به زن‌هایی که خودشون مادرن، اما زن‌ستیزی رو به دخترشون یاد می‌دن؛ که فرزندشون رو تحقیر می‌کنن، احساساتش رو بی‌ارزش می‌دونن و عشق رو به ابزاری برای کنترل تبدیل می‌ک…

;

عزیز من، ما برای این‌همه درد کشیدن خیلی جوان بودیم، نه؟ ما هنوز خیلی چیزها را تجربه نکرده بودیم. هنوز قرار بود جاهایی برویم، آدم‌هایی را دوست داشته باشیم، از ته دل بخندیم و روزهایی داشته باشیم که شب، با خیال راحت به خواب برویم و نگران فردا نباشیم. ما هنوز باید…

بهم یه دلیل بده، عزیز من. یه دلیل واقعی که بهم ثابت کنه هنوزم ارزشش رو داره که برای آدما وقت بذارم، که اهمیت بدم، که نگرانشون باشم و حضورشون برام مهم باشه. چون من دیگه نمی‌خوام تمام توانم رو صرف آدم‌ها کنم و آخرش دوباره به همون نقطه‌ای برسم که ازش شروع کرده بو…

（无文本内容）

（无文本内容）