" هوشنگ ابتهاج "

خانه‌ی خالی تنهایی مثل آینه‌ی بی تصویر در شب تنگ شکیبایی عکسی آویخته بر دیوار مثل یادی سبز مانده در ذهن شب پاییز دختری گردن افراشته با بارش گیسوی بلند پسری در نگاهش غم خاموش پدر و زنی رعنا اما دور ... در شب تنگ شکیبایی مردی تنها مثل آینه بی تصویر خالی خانه تنه…

پرتو بی پیرهنم جانِ رها کرده تنم تا نشوم سایه‌ی خود باز نبینید مرا ... #هوشنگ_ابتهاج @hoshang_ebtehhaj

ایرانم ... 🍀🌸🍀 #هوشنگ_ابتهاج @hoshang_ebtehhaj

اندرین گوشه‌ی خاموش فراموش شده کز دم سردش هر شمعی خاموش شده یاد رنگینی در خاطر من گریه می انگیزد ... #هوشنگ_ابتهاج @hoshang_ebtehhaj

من نمی دانستم معنی هرگز را تو چرا باز نگشتی دیگر... #هوشنگ_ابتهاج @hoshang_ebtehhaj

پادشاهی بود با شاخی کلفت شاخ ها در تاج زرّین مینهفت شاخ پنهان راز آن گستاخ بود تاجداری خود کجا بی شاخ بود سرتراشی کو سرِ شه می سترد پی به راز شاه برد و جان نبرد شاخ هر دم در دلش سر می کشید بیم جانش بود و دم در می کشید چون گران شد بر دلش راز نهفت رفت و آن ناگفت…

آن همه گفتند و نکردند ... #هوشنگ_ابتهاج @hoshang_ebtehhaj

ای میهن ! ای پیر ! بالندهٔ افتاده ، آزاد زمینگیر ! خون می‌چکد اینجا هنوز از زخم دیرین تبرها ای میهن! اینجا سینهٔ من چون تو زخمی است اینجا دمادم دارکوبی بر درخت پیر می‌کوبد دمادم! #هوشنگ_ابتهاج آواز: #بانو_سپیده_رییس‌السادات @hoshang_ebtehhaj