زنده ‌باد فلسفه! | مسعود زنجانی

توهم و تخیل؛ از بیداری تا دیگرخواهی (ویراستی تازه از جستاری قدیمی) #مسعود_زنجانی 🌈 https://www.instagram.com/p/DeoQXhciFl8/?vrfl=M25rbWhvcGdjZ3F3

💡حافظ ایرانی یا ایران حافظی؟ اگر حافظ فقط یک شاعر ایرانی باشد، اگر تنها یک نام پرافتخار در فهرست مشاهیر ملی ما باشد، [...] این حقیقت به خودی خود دستاورد چندانی برای ما نیست. هم‌میهنی و هم‌اقلیمی، همچون هم‌زبانی و هم‌نژادی، امور داده‌شده‌اند؛ نه فضیلت‌های اکتسا…

دو جستار به بهانهٔ روز بزرگداشت حافظ #مسعود_زنجانی ۱. حافظ ایرانی یا ایران حافظی؟ https://t.me/vivaphilosophy/2756 ۲. حافظ به مثابهٔ اندیشمند https://t.me/vivaphilosophy/2759 🌈 @vivaphilosophy

از همین رو، درمانگری حافظ را نباید در نسخه‌های آماده یا تسکین‌های فوری خلاصه کرد. گاهی شعر او آرامش می‌بخشد؛ گاهی آرامش کاذب را برهم می‌زند. گاهی به ما امید می‌دهد؛ گاهی پرده از خودفریبی‌هایمان برمی‌دارد. گاهی دعوت به لذت بردن از لحظه است؛ گاهی پرسشی آزاردهنده…

حافظ بیش از آن بزرگ است که در یک نظریه جا بگیرد. او می‌تواند با نیچه وارد گفت‌وگو شود، اما نیچه نمی‌تواند تمام حافظ را توضیح دهد؛ همان‌طور که یونگ، خیام یا هر متفکر دیگری نیز نمی‌تواند کلید انحصاری شعر او باشد. رندی؛ هنر رهایی از خودفریبی اگر بخواهیم یکی از مف…

این پرسش، امکان خوانشی دیگر را فراهم می‌کند: شاید جهان از آن رو «هیچ» است که نمی‌توان آن را در خدمت یک غایت قطعی و بیرونی به کار گرفت؛ شاید زندگی چیزی نیست که ارزشش فقط از نتیجه‌ای در آینده حاصل شود. در این صورت، سخن از هیچ بودن جهان می‌تواند نه نفی زندگی، بلک…

… گاه از خلوت و بی‌نیازی دفاع می‌کند و گاه از فقدان دوست و ضرورت عشق می‌نالد؛ گاه جهان را بی‌اعتبار می‌خواند و گاه چنان مشتاقانه به لحظهٔ زندگی روی می‌آورد که گویی هیچ چیزی جز همین زندگی در دسترس نیست. در مواجهه با این وضعیت، دو واکنش شتاب‌زده ممکن است: یکی آن…

در اینجا زیبایی و شناخت دو امر بی‌ارتباط نیستند. صورت شعر صرفاً ظرفی نیست که اندیشه‌ای ازپیش‌آماده در آن ریخته شده باشد؛ چه‌بسا خودِ اندیشه در جریان آفرینش این صورت پدیدار می‌شود. از همین رو، نباید شعر را به بازی با کلمات، احساسات لطیف یا مهارت در وزن و قافیه…