دِل رُخ.

‏عاشق آدمایی ام که وقتی بهشون نگاه می‌کنی و لبخند می‌زنی، اونا هم بهت لبخند مي‌زنن حتی اگه نشناسنت.

‏برا همه "نیستمتون" برا تو "چشمامی".

با تو پرواز، پر نمی‌خواهد.

گفته‌بود: شیشه عطر شکسته قوی ترین رایحه رو بهت میده، ولی برای آخرین بار!

روز به روز بیشتر تاریکیاتو نشون میدادی و من تا دقیقه‌ی آخر جوری نگاهت میکردم که انگار خورشیدی.

آدمی که همیشه هست، دیگر دیده نمی شود‌‌‌.

پرسید: حضورش به چه ماند؟ گفتم: به شنیدن صدای‌ آدمی که در غربت،به زبان مادریت سخن بگوید.

یه جا خوندم نوشته بود رها کردن اینطوریه که یهو به خودت میای میبینی آسمون آبی تره، آدما مهربونن، قهوه ت خوشمزست، پرنده ها برات میخونن و دنیا می‌گه بیا همه چیزای خوب مال تو. واقعا لذتی که بعد از رها کردن درد هست توی هیچی نیست.