|مَتی🖤جآنآ|

آدما خیلی بی‌رحم‌تر از اونین که فکر می‌کنید لطفا توی تخت‌هاتون بمونید، پتو رو بکشید روتون و دیگه به هیچ‌کس امید نداشته باشید.

شمارو نمیدونم ولی روان من به کل نابود شده. یکی حرفمو نمی‌شنوه عصبی می‌شم، یکی دیر می‌رسه عصبی میشم، یکی دیر جواب پیام میده عصبی می‌شم یا یکی بیشتر از دوبار صدام میکنه بازم عصبی می‌شم. امیدوارم درنهایت قاتل نشم.

‏الان باید از پسِ زندگی بر بیام، بعداً یادم بنداز برات تعریف کنم چقدر همه‌چیز پیچیده و دور از دسترس بود. چطور یه سری چیزهارو به ناچار تحمل کردم و فهمیدم که بعضی مسیرها، نه انتخاب من بودن و نه چیزی که دلم می‌خواست، اما مجبور شدم ادامه بدم و ازشون رد بشم :)

این‌روزا تنها چیزی که میخوام، یه ذهن ارومه، ذهنی که علیه خودم نجنگه، همین.

‏اگر بمیرم، احتمالاً احساسم شبیه کسی خواهد بود که از شهربازی بیرون می‌رود، بی‌آنکه حتی سوار یکی از وسایلش شده باشد.

باید آلارم بذارم هر پنج دقیقه بهم یادآوری بشه که فکمو شل کنم و دندونامو بهم فشار ندم.

آدم وقتی خیلی زیاد و طولانی‌مدت در معرض تروما، تنهایی، شکست یا اضطراب قرار می‌گیره، سیستم عصبی‌ش برای اینکه از کار نیفته و زنده بمونه، شروع می‌کنه به عادی‌سازی درد. یاد می‌گیری با گلوی پر از بغض لبخند بزنی، با قلبی شکسته کارت رو جلو ببری و جوری قوی به نظر برسی…

مرسی منم بد نیستم، شاید خودمو پرت کنم پایین.