تاریکجا

| وقت‌کشی | حسن عالیزاده چترش جا مانده تویِ راهرو چون ابر ـــ‌دخترک‌ـــ همه‌جارو. یک هفته می‌شود او رفته باران بارانِ بی‌وقفه. شق‌ّ‌ــــ نه! باز چترِ قشنگِ دخترِ طنّاز. یک‌ گوشه‌یِ ملافه نقشِ لبش قرمز تاب و تبش چه حیف حیف از نشانه‌هایِ تنش، شد چروک و چرک. یک ه…

| Cavendish, 2005 | Dmitri Cavander ‌

تو می‌گفتی مناظرت را دور بینداز اما من فقط یک درخت بودم در آستانه‌یِ زمستانِ تو تو می‌گفتی پوستِ سفیدِ مرا دور بینداز و نامرئی ناگهان چشم‌ها را از کاسه درمی‌آورْد برگ‌ها می‌میرند و درختان این را به یاد می‌آورند | برنار نوئل | ترجمه‌ی عاطفه طاهایی ‌

سال‌ها قبل بود، زمان شکلِ مدوّرش را بازیافته بود، هیئتِ تلخِ تجسمِ یادها بود که بر کناره‌یِ برکه‌یِ ساکت و آرامِ جایی در دوردست اصفهان می‌لرزید، برگ‌ها شلال در باد و شاخه‌هایِ لرزان و سبزِ بیدهای مجنون نبود که در کج‌بودنِ تنه‌یِ لاغرشان فرصت می‌یافتند چون موها…

منتظر خواندن قصه‌ی «چکمه‌ی جادو»ی تو هستم. پیوسته کار کن، بی‌امان هرچه می‌توانی بنویس، هرچه که فرشته‌ی هنرت برایت می‌آورد. ازو بهتر مادیانی سراغ ندارم که عالی‌ترین راهوار سفر زندگی است. وقتی می‌نویسی بار وجود دیگر بر دوشت سنگین نمی‌ماند. ساعت‌های نفس‌بریدگی که…

| Yellow Boat, 2005 | Kurt Solmssen ‌

گناه زن نبود که وقتی او از در دوستی درآمد مردی بود که دیگر از کف رفته بود. زن از کجا می‌تواند بداند که هرچه می‌گویی دروغ می‌گویی؛ که فقط از سر عادت و برای راحت زندگی کردن حرف می‌زنی. از وقتی که دیگر حرفهایش پروپایی نداشت دروغ‌هایش پیش زنان بیشتر می‌گرفت تا وقت…

ولادیمیر: درخت، درخت‌ رو ببین. استراگون: دیروز اونجا نبود؟ ولادیمیر: چرا، مسلمه که اونجا بود. یادت نمیاد؟ نزدیک بود خودمونو ازش حلق‌آویز کنیم. ولی تو حاضر نشدی. یادت نمیاد؟ استراگون: خواب دیدی. ولادیمیر: یعنی ممکنه که تو به این زودی یادت رفته باشه؟ استراگون: م…