Dialogues teach the greatest lessons

این صبر که من می‌کنم افشردن جان است.

فکر می‌کنم برای من حسرت و پشیمونی ای نمونده باشه، چون من بهت گفتم «بمون» و تو رفتن رو انتخاب کردی.

سکوت در پیرامونم سکون نبود؛ کدورتی متراکم بود که بر اشیا می‌نشست و حتی نفسِ هوا را نیز سنگین و بی‌حاصل می‌کرد.

قرار بود وقتی حوصله‌اش رسید، بنشینیم و حرف بزنیم؛ نمی‌دانم حوصله‌اش هرگز نرسید، یا من هیچ‌وقت آن‌قدر مهم نبودم که برایم برسد.

یک روز می‌آیی که من دیگر دچارت نیستم؛ از صبر ویرانم، ولی چشم انتظارت نیستم.

چیزی که نکشتت، باعث می‌شه کل شهر رو بدون خستگی پیاده بری.

بگیر بخواب، قرار نیست کسی دوستت داشته باشه.

گاهی نجات دیگری مرگ خویش است.