واگویه ›

می‌گه: زنده‌‌ی بی زندگی‌ام.

بزرگسالی یعنی از یه جایی به بعد دیگه تو برای مادرت، مادری می‌کنی.

هرچقدرم خودتو قانع کنی، تهِ دلت یه چیزی هست که با هیچ منطقی عوض نمی‌شه.

بعضی گره‌ها با بیشتر کشیدن باز نمی‌شن؛ گاهی باید دست‌هات رو شل کنی تا چیزی که محکم نگهش داشتی، خودش راه رهایی رو پیدا کنه.

هر جور هم هستم از خودم خیلی خوشم میاد.

راه مبهمه، ولی چاره فقط رفتنه.

زندگی یعنی از دست دادن؛ و به دست آوردنِ چیزایی که با از دست دادن به دست آوردی.

نمی‌دونم متوجه می‌شید یا نه ولی؛ وقتی فکر می‌کنم که چقدر فکر می‌کنم، بیشتر فکر می‌کنم.