آن

https://t.me/lavin314

（无文本内容）

طرف پای تلفن داشت به اون‌ور خط می‌گفت: از تبعات من بترس! مردم همچین استفاده‌ی خلاقانه‌ای می‌کنن از ادبیات، اون‌وقت تو می‌گی نیم‌فاصله رو رعایت نکنی زبان فارسی ورمیفته.

عکسام از غذا داره به تعدادی می‌رسه که می‌تونم کم‌کم نمایشگاه بزرگ چهار‌دهه با غذا رو در مصلای بزرگ تهران برپا کنم.

مادربزرگم به آش جو می‌گفت آش وصلت. تو کاسه گلسرخی می‌ریختن، باهاش مخ پسر همسایه رو می‌زدن. الان می‌پزیم می‌خوریم که سرماخوردگیمون خوب شه.

چقدر دلم برای دعوت‌شدن به ناهار پرجمعیت تنگ شده .سفره بندازن رو زمین از این‌رو تا اون‌ور، پارچای دوغو بافاصله بچینن، کاسه‌های سالادشیرازی، پیاله‌های ترشی. یکی داد بزنه تو سفره راه نرو.

نوستالژی یه تله‌ست که دوست داریم توش بیفتیم.

‏تهران خیلی عجیبه. یهو از یه محله‌ای که اسم مغازه‌هاش حاجی‌ارزونی و دایی‌ممد و عمه مرمر و خشک‌شویی فلفل‌آبادیه، سوار ماشین می‌شی و ده دقیقه بعد تو محله‌ای هستی که اسم مغازه‌ها و کافه‌هاش فودهال و ویکولو و رویال‌لانژ و استفانو پیولی هستش.