چتمارس.

بعد از این که چهار بار پول جاروبرقی دادم، بلاخره یک جاروبرقی دارم که لوله خرطومی دارد؛ اما عصایی ندارد. (دو بار دیجیکالا پول را گرفت و کنسل کرد. یک بار هم که یک یارویی سرم کلاه گذاشت و پول را گرفت و نفرستاد. این یکی هم رفتم دم مغازه و جاروبرقی را برداشتم و آمد…

چون درد چشمم رفع شده، لذتی در شکنجه‌ی خودم با نوشتن ادامه‌ی این داستان نمی‌بینم. یک جاروبرقی خریدم و برگشتم. خلاصه‌اش همین بود.

کوچه مثل سگ، سیاه است. اگر چشمم سالم هم بود، چیزی نمی‌دیدم؛ چه برسد به حالا که کورمال‌کورمال دارم می‌روم و سگکی از ساختمان نیمه‌کاره‌ی کنار کوچه برایم پارس می‌کند. بیرون کوچه، جی‌پی‌اس را چک کرده بودم: می‌رسم ته کوچه، می‌پیچم راست، ته راست، می‌پیچم چپ و آخر چپ…

تصویر مانیتور نیمه‌خراب گوشی جایی دوورتر از دست‌هایم شکل می‌گیرد. بامزه است. انگاری روی یک دراگ جالبم. لوکیشن را تقریبی حدس می‌زنم و راه می‌افتم. هاله‌ی نور ماشین‌ها و چراغ‌های خیابان گشاد است. چشمم تا جایی که مغز به نخاع وصل می‌شود، می‌سوزد. به مغازه‌ها نگاه…

اول برمی‌گردم داخل شهر برای اپتومتری. می‌گوید چشمت خشک است. خیلی خشک. آن‌قدر خشک که انگار هفتاد سال به مانیتور خیره بوده‌یی. می‌گویم همین پیش پای شما تازه اشک مصنوعی زدم که این‌ها را نشنوم. می‌گوید سال‌هاست چشمی به این خشکی ندیده. یک قطره‌ی فلج‌کننده‌ی چشم می‌…

با چشم‌درد می‌رسم تالش. به قول خودشان، هشتپر. چند تا کار مهم دارم: برای گربه‌ها ضدانگل بگیرم. جاروبرقی‌یی که در دیوار دیده‌ام را بخرم. و اگر وقت کردم، بروم چشمم را هم معاینه کنم. ترافیک شدید است.کل شهر یک خیابان اصلی بیشتر ندارد. زودتر پیاده می‌شوم. یک مغازه‌ی…

پسرک کرایه‌اش را می‌دهد و در اولین توقف نصفه و نیمه‌ی ماشین، می‌پرد پایین. مِین‌کرکتر انرژی او برای کسی که نمی‌تواند حتا یک سیگار را با خیال راحت بکشد، کمی زیاد بود.

کفشم کمی برایم گشاد است. دو تا کفی برایش انداخته‌ام و همچنان اصلن برایم راحت نیست. غازهای همسایه همه‌ی کفش‌های قابل استفاده‌ام را خراب کرده‌اند. من هم به همسایه گفتم مقصر خودم هستم که یک جاکفشی نخریده‌ام. نمی‌دانم چه مرگم بود که چنین صحبت منطقی‌یی کردم.