نیلوفرانه | نیلوفر دادور

امروز داشتم به سوره‌ی طه گوش می‌دادم. حس می‌کردم خدا با هر آیه داره با خودِ خودم حرف میزنه. گریم گرفته بود. هم احساس باریکی از اندوه توی دلم پیچیده بود و هم احساس بی‌دلیلی از شادی. چطور میشه یک سوره رو هزاران بار خونده باشی اما هر بار تازه‌تر بشه، نوتر و عزیزت…

بعضی وقت‌ها هم زندگی حالتی از بی‌‌وزنی است. نه شادی تو را سبک می‌کند و نه غم تو را سنگین. شبیه بادبادکی هستی که باد نه با او بیگانه است و نه آشنا. نمی‌دانی چشم به چه چیزی بدوزی تا تصویر خالی چشم‌هایت رنگ بگیرد و نمی‌دانی چشم از چه چیزی بگیری تا بتوانی خودت را…

اللهم خیر الحياة وخير الأيام وخير الأشخاص وخير الدروب وأجملها فأنت تعلم ما تخفي الصدور وما تمناها...

مدت‌ها قبل در برابر خودنمایی و شوآف دوستی درباره‌ی موضوعی ساده و بدیهی در دلم گفتم؛ چطور می‌شود یک نفر همچین چیز بدیهی را اینطور شوآف کند. امروز در همان موقعیت، در همان موقعیت ساده و بدیهی احساس عجز کردم و آن جمله‌ی در دل شبیه یک پتک روی سرم کوبیده شد. خدایا!…

ما آمده بودیم تا بهار را در گندم‌زار چشم‌های امید نظاره کنیم و در بوی سکرآور باران و خاک خویشتن را باز یابیم. آمده بودیم تا برای پرنده‌های غریبه‌ی خیابان لبخند بپاشیم و غروب را در خوشبختی یک دعا هجی کنیم. اما، زندگی بهار و پرنده نبود. زندگی اجابت دعاهای غروب ن…

دخترک درحال خوندن از روی کتاب:« خب مامانی من یاد گرفتم آدم وقتی اشتباه میکنه بعدش یاد می‌گیره...چرا میگی اشتباهه اشتباهه!» فکر کنم اینجا یه بچه خیلی زودتر درسی که آدم بزرگ‌ها بعد یه عالمه رنج و زخم یاد می‌‌گیرند رو یاد گرفته...

+چرا ناامید نمیشی ازش؟ - یه عمر دعا بی‌اعتبار میشه اونوقت...

فکر کن آسمانت، آسمان دیگری بود ای پرنده! شاد بودی؟ شاد بودم...