نباید می‌خواندیم

این زندگی بیمارستانی است که در آن هر بیمار در آرزوی عوض‌کردن تخت خویش است. یکی می‌خواهد روبه‌روی بخاری رنج بکشد و دیگری گمان می‌کند اگر کنار پنجره باشد، بهبود خواهد یافت. بودلر @nabayad_mikhandim

شرم سنگینی برای من است که باید اعتراف کنم، تعداد آدم‌هایی که می‌توانم با آن‌ها صحبت کنم کم و کمتر می‌شود. ‌‌ لودویگ ویتگنشتاین نامه به پائول انگلمان @nabayad_mikhandim ‌

‌تو در برابر غم و اندوه ضعیفی مثل همه‌ی آدم‌های مهربان. کسانی قوی هستند که عشق نمی‌ورزند. تو هرگز قوی نخواهی بود و این خیلی بهتر است. از نامه‌ی ژرژ ساند به گوستاو فلوبر آوازهای کوچکی برای ماه، ترجمه‌ی جمشیدی ص ۲۱۴ @nabayad_mikhandim ‌

بر خود خیمه زنیم، سایه‌بان آرامشِ ما، ماییم سهراب سپهری، آواز آفتاب‌ @nabayad_mikhandim

اِوالد: زندگی کردن در این دنیا بی‌معنی است. بی‌معنی‌تر این است که آن را با آدم‌های بیچاره‌ی تازه‌ای پُر کنیم. بی‌معنی‌تر از همه این است که فکر کنیم آن‌ها وضعشان از ما بهتر خواهد بود. ‌ ماریان: این‌ها فقط بهانه‌اند. ‌‌‌ اوالد: اسمش را هرچه می‌خواهی بگذار. خودم…

نمی‌دانم. شاید چون آدم رک و راستی هستم... این روزها رک‌بودن خریداری ندارد. دیگر ترسی ندارم از این‌که کسی دوستم نداشته باشد. آنا گاوالدا، دوستش داشتم، ترجمه‌ی ناهید فروغان @nabayad_mikhandim

‌‌اکنون، هر بار که انسانی قوی می‌بینم می‌خواهم بدانم: در داستانت، با کدام تاریکی جنگیدی و بر آن غلبه کردی؟ کوه‌ها بی‌زلزله قد نمی‌کشند. کاترین مکنت ترجمه: تیارا ظهرابی @nabayad_mikhandim

یک مادر، خودش به تنهایی یک انسانیت است. الکساندر ژاکوب در کتاب یادداشت‌های آلبر کامو، ترجمه‌ی دیهیمی و خسروشاهی ص ۴۱۰ @nabayad_mikhandim