The Last Of House Romanov

رنج ما از زندگی و جهان است یا از آن‌چه بی‌جهت در ذهن خود می‌پروریم؟

چنان حق در باطل و باطل در حق آمیخته شده است که گمان می‌کنم توان تمایز میان آنان را از دست داده‌ام. اینک فقط می‌توانم در حد وسع خود بکوشم که گام‌های من رو به سوی حق باشد و باقی ماجرا را به تقدیر می‌سپارم.

عزیز دلم، زندگی آدمی چرخه‌ی ناامیدی و امیدواری است و نمی‌توان مانع از دست رفتن بسیاری چیزها شد.

تلاطم‌های شدید این روزها به اندازه‌ی سال‌ها پیش آزارم نمی‌دهد اما ناراحتم می‌کند، چرا که گمان نمی‌کردم دوباره مجبور باشم چنین چیزهایی را تحمل کنم و بگذرانم.

می‌خواهی تو را از یاد نبرند؟ به آنها زخم بزن، عمیق و بی‌رحمانه. انگار در این زمانه نیکی کردن هرگز به اندازه‌ی زخم زدن ماندگار نیست.

گاه در ذهن خود در چنگ سلسله سوالاتی گرفتار می‌شوی که از دل هر پاسخ به سوال قبل، سوالی تازه‌تر و وحشتناک‌تر پدید می‌آید.

شاید اندیشیدن بسیار، دروازه‌ی حقیقی به جنون است.

انگار چیزی درون من همیشه غمگین است، حتی در مواقعی که در شادی غوطه‌ورم.