آزادیستان

طرفِ ما شب نیست صدا با سکوت آشتی نمی‌کند کلمات انتظار می‌کشند من با تو تنها نیستم، هیچ‌کس با هیچ‌کس تنها نیست شب از ستاره‌ها تنهاتر است... طرفِ ما شب نیست چخماق‌ها کنارِ فتیله بی‌طاقت‌اند خشمِ کوچه در مُشتِ توست در لبانِ تو، شعر صیقل می‌خورد من تو را دوست می‌د…

مقوله‌ی کلیت نه فقط موضوع بل‌که فاعل شناخت را نیز تعیین می‌کند. علم بورژوایی ـ آگاهانه یا ناآگاهانه، ساده‌اندیشانه یا زیرکانه ـ همواره از دیدگاهِ فرد به پدیده‌‌های اجتماعی می‌نگرد. و دیدگاه فرد نمی‌تواند به هیچ کلیتی برسد، و در نهایت ممکن است به جنبه‌هایی از ع…

میان باغ، گل سرخ‌، های و هو دارد که بو کنید دهان مرا چه بو دارد به باغ، خود همه مستند لیک نی چون گل که هر یکی به قدح خورد و او سبو دارد چو سال سال نشاطست و روز روز طرب خنک مرا و کسی را که عیش خو دارد چرا مقیم نباشد چو ما به مجلس گل کسی که ساقی باقیِ ماهرو دارد…

و نقل است که دائم اندوهگین بودی. چون شب در آمدی، گفتی: «الهی اندوهِ توام بر همه اندوه‌ها غلبه گرفت و خواب از من ببرد.» تذکرة‌الاولیا، عطار نیشابوری، از ذکر داوود طائی.

چون تو جانان منی جان بی تو خرم کی شود چون تو در کس ننگری کس با تو همدم کی شود گر جمال جانفزای خویش بنمایی به ما جان ما گر در فزاید حسن تو کم کی شود دل ز من بردی و پرسیدی که دل گم کرده‌ای این چنین طراریت با من مسلم کی شود عهد کردی تا من دل‌خسته را مرهم کنی چون…

تکامل اجتماعی تنش میان جزء و کل را پیوسته افزایش می‌دهد. درست از آن رو که معنای ذاتی واقعیتْ باشکوه هرچه بیش‌تری می‌درخشد، معنای تحول نیز هرچه ژرف‌تر در دل زندگی روزمره جای می‌گیرد و کلیت، در جنبه‌های گذرا، مکانی، و زمانی پدیده‌ها هرچه بیش‌تر نفوذ می‌کند. مسیر…

دست در حلقهٔ آن زلفِ دوتا نتوان کرد تکیه بر عهدِ تو و بادِ صبا نتوان کرد آن‌چه سعی است، من اندر طلبت بنمایم این قَدَر هست که تغییرِ قضا نتوان کرد دامنِ دوست به صد خونِ دل افتاد به دست به فُسوسی که کُنَد خصم، رها نتوان کرد عارضش را به مَثَل ماهِ فلک نتوان گفت ن…

خوش است درد که باشد امید درمانش دراز نیست بیابان که هست پایانش نه شرط عشق بود با کمان ابروی دوست که جان سپر نکنی پیش تیربارانش عدیم را که تمنای بوستان باشد ضرورت است تحمل ز بوستانبانش وصال جان جهان یافتن حرامش باد که التفات بود بر جهان و بر جانش ز کعبه روی نشا…