نَظَر

اراده یک شوخیِ بیولوژیک است تو با ساختاری که ساختی سقوط می‌کنی

از خاک می رویم به باد غیر از این نیست آنچه پیش و پس است بیدل

بی کلام

دیدن سقوطِ ناگهانیِ تمامِ تعاریف است جایی که تو حل می‌شوی و آنچه باقی می‌ماند توانمندیِ عریانِ جهان برای بودن است

توجه در لحظه‌ای به نهایت اوج خود می‌رسد که از هر گونه اراده و نیتی دست می‌کشد و فاقد" من" می‌شود آنکه نظاره می‌کند نه "من" بلکه هیچ‌کس است بیونگ‌چول هان

فلامینگوها بی‌خبر از شکوه دماوند دماوند بی‌نیاز از دیده شدن غروب آرام همه چیز را در آغوش می‌کشد

کیست آن گوش که او می شنود آوازم یا کدام است سخن می کند اندر دهنم کیست در دیده که از دیده برون می نگرد یا چه جان است نگویی که منش پیرهنم مولانا

（无文本内容）