دچار |‌ Duchar

من:

که بگویم و بگویم و بگویم؛ و از این گفتن‌ها جز اندوه نباشدم حاصل.

از عالم و آدم سرِ تو حرف شنیدم، از دست غرورم که شکست، دست کشیدم. @Duchar

«دوستت داشتم، بی‌آنکه بدانم چگونه، از چه زمانی و از کجا!»

؛

فقط می‌خواستم در کنارت باشم؛ همیشه در هاله‌ی تو، در پرتو تو، تا آخر عمر. و غیر از این، هیچ نمی‌خواستم. نه عشق، نه مهربانی، نه حتی نگاهت. همین که بودی، همین که می‌توانستم تو را ببینم، کافی بود. حالا می‌فهمم که همین آرزو، خودش بزرگ‌ترین قمار زندگی‌ام بود…

عشق یعنی؛

نمی‌گذارند، ولم نمی‌کنند… نمی‌توانم خوب باشم.