آوار - آیدا سیدی

چه می‌دانی در غیاب تو، چند بار به صبح رسیده‌ام؛ بی‌آنکه شب از شانه‌هایم برخاسته باشد؟

آذرخشی بودی در شبِ سنگینِ بی‌خویشتنیِ من.

بی‌کلام @Valdivian

#معرفی_کتاب 📚

پیش از تو، جهان، تابوتی بزرگ بود از تکه‌های شب، و زیستن، تکرارِ بی‌حاصلِ هیچ.

حالا برو؛ باید به خودم برگردم، به آن غریبه‌ی غمگینی که پیش از آشنایی با تو، هنوز مرا می‌شناخت.

چه رازی‌ست در چشم‌هایت؟ که خون در رگ‌هایم سرودِ شورش می‌خوانَد و ناامیدی با تمامِ تیرگی‌اش، پشتِ در می‌مانَد.

چه واژه‌ی عجیبی‌ست، غیرت! که هر بار بر زبان می‌آید زنی به خاک می‌افتد.