عطیه محمدزاده:)

جعبه فلزى خوش آب و رنگى كه در عكس مشاهده ميكنيد،سى و پنج سال قبل كيف مهدكودك دايى جلال بوده و حالا شده جعبه ى كمك هاى اوليه مامان بزرگ! داستان ازين قرار است كه من در اتاق سخت مشغول كتاب خواندن بودم كه ناگهان مامان بزرگ با گفتنِ "عطى عطى بيا" مرا به ديدن سكانس…

این عکس رو سال ۹۶ گرفتم و متن بعدی رو نوشتم خیلی عجیبه الان که خوندمش هیچی ازون روز یادم نمیاد! هیچی! کاش اون روزا بیشتر می‌نوشتم...

ادامه پست قبلی👇 و پسرم که کمتر از بیست روز است که یاد گرفته راه برود. که هر جای خانه که باشم، چه کنار سینک و ظرف‌های نشسته، چه پای کتابی که بالاخره بعد از چند روز بازش کرده‌ام، چه وسط تا کردن لباسها، چه درست همان لحظه‌ای که چای تازه‌دم ریخته‌ام برای خودم، چه ح…

پریشب، یک پیامک آمد روی گوشیم. نوشته بود: «سلام عزیزم. فلانی هستم. چطوری می‌تونم ازت وقت مشاوره بگیرم برای بدغذایی دخترم؟» با دیدن اسم «فلانی»، ناگهان رفتم به بیست سال قبل. کلاس اول دبیرستان. مدرسه‌ی فرزانگان نیشابور. فکر کن برمی‌گشتیم به سال ۱۳۸۶، زنگ تفریح ق…

ادامه پست قبلی: کتاب‌هایی که می‌شد خواند و نخواندم. آدم‌هایی که می‌شد بیشتر دوستشان داشت و شاید نداشتم. روزها و هفته‌ها و ماه‌هایی که رفتند و دیگر برنمی‌گردند. آخر ذهنم همیشه با یادآوری گذشته می‌رود پی همین چیزها. باز خوب است که نمی‌چسبم به این جور فکرها. اصلا…

ممنونم که برام کامنت گذاشتید. نمی‌دونم چیزی درباره آرکتایپ‌های شخصیتی شنیدین یا نه؟ نمی‌دونم چند نفر شما مثل من بُعدِ «آتنا»تون خیلی پررنگه. من هم چیزی از این کهن‌الگو ها نمی‌دونستم تا اینکه از چند نفر از دوستانم شنیدم که بهم میگفتن: «عطیه تو چقدرررر آتنایی!»…

#روزنوشته ساعت هفت صبح‌ است. از همسرم خواستم کنار بچه‌ها بماند و من به‌جایش برای خرید نان بروم. حالا توی ماشین نشسته‌ام و تا رسیدن نوبتم، مشغول نوشتن این چند خطم. نفرِ قبل از من، پسری حدود شانزده، هفده‌ساله است که نزدیک به نیم ساعت است جلوی نانوایی نشسته و تقر…

خوب شد دهانم را بستم! ساعت ۹:۱۵ شب بود. بچه‌ها هردو حدود ساعت ۸:۳۰ خوابیدند. از اتاق آمدم بیرون. فقط یک چراغ کم‌نور را روشن گذاشتم و توی تاریکی با یک لیوان بزرگ چای داغ نشستم روی مبل. در پس‌زمینه تصوراتتان، صدای گوش‌نواز و نوستالژیک کولر آبی را هم اضافه کنید.…