کتابخوانی📚

من به تمام چيزهايی كه از تو خاطره ساخته اند، ايمان آورده ام به ساعت شماطه دار روی ميز به عطر نان و سر رفتن قهوه ی اول صبح به شوق زنگ های وقت و بی وقت من حتی به روزمرگی های منتهی به دلتنگی تو هم ايمان آورده ام. به جاودانگی تو در خاطرم ایمان دارم. @shafiazad

من ‏ناروا بسیار شنیده و خود، ‏خاموش به سایه نشسته‌ام ‏من ‏دردها بسیار دیده و خود، ‏در خود، خسته شکسته‌ام ‏اما هرگز به رویِ رویاهای خویش نیاورده‌ام ‏که بر من چه رفته ‏چه می‌رود... @shafiazad

بدون ترس دوستم بدار و در خطوط دست هام ناپدید شو برای یک دو هفته، نه، برای یک دو روز برای یک دو ساعت ای عزیز دوستم بدار برای یک دو ساعت آه مرا به جاودانگی چه کار؟ @shafiazad

روز خواهد شد روز خواهد شد و درآن تو را دوست خواهم داشت، روز خواهد شد پس نگران نباش اگر بهار تاخیر کرده است و غمگین نباش اگر باران متوقف شده است. بناچار رنگ آسمان تغییر خواهد کرد و ماه بر مدار می‌گردد، روز خواهد شد! روز خواهد شد آن روز خواهم دانست چرا تمدن، زنا…

آدم‌ها ناگهان از خودشان فاصله می‌‌گیرند. یک روز قطعه‌ای از وجودِ آن‌ها برای همیشه از کالبدِ خسته‌شان جدا می‌‌شود. یک روز ناباورانه پی‌ میبرند که احساس‌شان، جایی‌ فرسنگ‌ها دور از خانه، چون سایه‌ای هزار ساله، دیوانه‌وار، کوچه‌های غربت را ‌پرسه می‌‌زند. یک روز نی…

به سر و صورتم دست مى كشم و چيزى نمى بينم مى ترسم چون ظرفى كه ناگهان در آب فرو مى رود هيچ گاه اين قدر نيازمند رويا نبوده ام. @shafiazad

بهترین بخشِ حافظه‌ی ما بیرون از وجود ماست: در بادی باران‌خیز، در بوی ماندگیِ اتاقی، یا در بوی نخستین آتشی که افروخته می‌شود؛ در هر جا که بخشی از خودِ ازدست‌رفته‌مان را دوباره می‌یابیم. آن چیزی را که هوشمان، چون نیازی به آن نداشته، خوار شمرده و کنار گذاشته بود:…

جامعه‌ای که در آن ظاهرها زودتر از حقیقت دیده می‌شوند، آدم‌ها را به ساختنِ چهره‌هایی وادار می‌کند که دیگر خودشان هم جرئتِ برداشتن‌اش را ندارند. @shafiazad