من !

چرا وقتی به گذشته فکر می‌کنم، از خودم خشمگین می‌شم؟ شاید چون هنوز نتونستم بپذیرم که من هم ممکنه اشتباه کنم، اعتماد کنم و آسیب ببینم؛ بدون اینکه ارزشم به‌عنوان یک آدم کم بشه.

اگه نشونه‌ها رو دیده بودم و باز مونده بودم چی؟ اون‌وقت باید بفهمم چرا موندن برام آسون‌تر از رفتن بود؛ نه اینکه تا ابد خودمو بابتش مجازات کنم. فهمیدن دلیل یک انتخاب، اولین قدم برای تکرار نکردنشه.

چرا من با کسی که اصلا لیاقت حضور توی زندگیم رو نداشت، ارتباط گرفتم؟ چون اون موقع نمی‌دونستی امروز چی می‌دونی. خودت رو به‌خاطر نداشتن تجربه‌ای که بعدها به دست آوردی، سرزنش نکن.

اگه یه روز دوباره همه‌چیز خراب بشه چی؟ اون روز با همون آدم امروز روبه‌رو نیستم؛ شاید تجربه، کمک گرفتن و شناختی که از خودم پیدا کردم، راه دیگه‌ای جلوم بذاره.

اگه هیچ‌کس نفهمه چقدر سختی کشیدم چی؟ لازم نیست همه بفهمن تا رنج من واقعی باشه؛ خودم می‌دونم از چه روزهایی عبور کردم.

مگه می‌شه یه روز بدون ترس از اتفاق بعدی زندگی کرد؟ آره، شاید نه برای همیشه و نه هر روز؛ اما می‌شه به جایی رسید که دیگه ترس از فردا، لذت امروز رو ازت نگیره.

مگه آدم چند بار می‌تونه از نو شروع کنه، بدون اینکه یه تیکه از خودش رو جا بذاره؟ شاید قرار نیست هر بار همون آدم قبلی باشیم؛ مهم اینه که وسط تمام این تغییرها، خودمون رو گم نکنیم.

۲۴سالگیم عین ۴۲سالگیه.